Kindness/Kabuot

Kindness
a poem by Naomi Shihab Nye

Before you know what kindness really is
you must lose things,
feel the future dissolve in a moment
like salt in a weakened broth.
What you held in your hand,
what you counted and carefully saved,
all this must go so you know
how desolate the landscape can be
between the regions of kindness.
How you ride and ride
thinking the bus will never stop,
the passengers eating maize and chicken
will stare out the window forever.
Before you learn the tender gravity of kindness,
you must travel where the Indian in a white poncho
lies dead by the side of the road.
You must see how this could be you,
how he too was someone
who journeyed through the night with plans
and the simple breath that kept him alive.
Before you know kindness as the deepest thing inside,
you must know sorrow as the other deepest thing.
You must wake up with sorrow.
You must speak to it till your voice
catches the thread of all sorrows
and you see the size of the cloth.
Then it is only kindness that makes sense anymore,
only kindness that ties your shoes
and sends you out into the day to mail letters and purchase bread,
only kindness that raises its head
from the crowd of the world to say
it is I you have been looking for,
and then goes with you everywhere
like a shadow or a friend.

Kabuot
binalaybay ni Naomi Shihab Nye
ginlubad sa Hiligaynon ni Roger B Rueda

Bag-o mo mabal-an kun ano gid ang matuod nga kabuot
kinahanglan mo nga madulaan sang mga butang,
mabatyagan nga ang buwas nagakatunaw sing hinali
kasubong sang asin sa naglas-ay nga sabaw.
Ano ang ginkaptan sang imo kamot,
ano ang gin-isip kag mahinalungon mo nga ginkinot,
tanan ini kinahanglan nga magpalayo para mabal-an mo
kun ano kasubo ang kalaparon
sa tunga sang mga kahilitan sang kabuot.
Kun paano ka magsakay nga magsakay
nga sa hunahuna mo indi magdulog ang bus tubtub sa katubtuban,
ang mga sumalakay nagakaon sang mais kag manok
nagalantaw sa gwa sang bintana sing dalayon.
Bago mo mabal-an ang kalolo nga kasangkul sang kabuot
kinahanglan mo nga magpanglaguyaw kun sa diin ang Bombay nga nagasuksok sang puti nga poncho
nagahayang sa kilid sang dalan.
Kinahanglan mo nga mahangpan nga pwede ikaw ini
nga sia isa man katinuga
nga nagapanglakaton sa tunga sang gab-i kaupod ang katuyoan
kag bunayag nga ginhawa nga nagabuhi sa iya.
Bag-o mo mabal-an nga ang kabuot pinakamadalom nga butang sa alibutud
kinahanglan mo mabal-an nga ang kasubo iba nga pinakamadalom nga bagay.
Kinahanglan mo magbugtaw kaupod ang kasubo.
Kinahanglan mo nga estoryahon ini tubtub madakop
sang imo tingug ang hilo sang mga kasubo
kag mahangpan mo ang kadakuon sang henero.
Amo palang ina mangin mapuslanon ang kabuot,
kabuot lang ang nagahigot sang imo sapatos
kag nagapagwa sa imo sa adlaw para maghulog sang mga sulat kag magbakal sang tinapay,
kabuot lang ang mag-alsa sang iya ulo
sa sulumbali sang kalibutan kag maghambal
ako ang imo ginapangita,
kag dayon maupod sa imo sa tanan nga hilit
nga daw isa ka landong ukon abyan.